Sunday, ang huli kong pagsulat sa blog. Isang isipang magulo, full of questions, bakit? bakit? Until I got to talk to our friend who’s with him that time. Hindi ako alam gusto na nyang sabihin sakin, tumigil ka na, you’re just hurting yourself. Pero ang dali lang sabihin na mag move on ka na, di ganun kadali yun..
Lunes, medyo light ang araw. Medyo makulimlim ang paligid, sing kulimlim ng nararamdaman kong sakit. Parang wala ng bukas para sakin. Niyaya ko ang bestfriend ko para uminom, I WANNA CRY OUT LOUD!!!! to the highest level, sabi nga ni Ate Anna. Sabi pa nga ng kaibigan namin, sa Harbor Square na lang, kaso baka patayin ako ng bestfriend ko kasi malayo sa sakayan nya pauwi. Hanggang napagkasunduan namin sa Intramuros, lugar kung san kami nag aral, “bringing back the old times”.. Bumili muna kami ng chicha para naman masaya, uminom kami sa isang lugar na pribado at tahimik, wala ganong tao. Pagkakataon na rin to para makasama ko ang bestfriend ko, na kahit officemates kami eh parang di kami nagkikita.. Nakakatuwa ang naging kwentuhan, may wholesome, tungkol sa mga naging classmates namin, sa mga taong naging mga bahagi ng mga buhay namin… and with that, we’ve got 2 bottles of San Mig Light. Carry pa naman.. “Lets drink to that!” Hindi pa natatapos ang trip namin. Nag yosi kami, hahaha! briniging back the college days, after ng bible study namin sa LYCESCA, pag may mga out of town tours kami.. haha! samakatwid, di ko naman talaga gusto ang lasa ng yosi, gusto ko lang talaga mag angas minsan, pero nauubo talaga ako. Ayun na nga, nag yosi kami sa harap ng Lyceum, haha (nagtago lang kami baka makita kami ni ano).. Dumating na ang friend namin, nakita pa nga kaming kasalukuyang nag yoyosi.. Konting introduction, konting kwentuhan until bumalik kami sa lugar kung san kami uminom. Ayun, wala pa rin tao, hanggang lumalim ang gabi, dumami na ang tao. At mga bote ng Red Horse ang tinira namin.. Ayos!
Habang dumating na ang malalim na kwentuhan…. Hindi ko na makaya, hindi na ko makapag salita, gusto ko ng sumabog at ilabas ang sakit sa kalooban na aking nararamdaman. I hugged my friend and cry out loud! I really don’t care anymore kung tinitignan na nila ako. Loud as in parang namatayan… (way back SEAIR days, tequilla naman ang tinira ko). Nahihilo nako, pero patuloy pa rin sa pag inom, sabayan pa ng yosi.. Hanggang sinabi ng bestfriend kong tara na, masakit na uko ko, lasing na si Kathy..
We decided to leave. Dahil 3 na kaming tipsy, sino ang uuwi mag isa? Although LRT is still open, di naman nila ko pasasakayin. Until our frend decided na ihatid ako. Di ko na nakikita yung nilalakaran at tinatapakan ko. Siguro kung hindi ako hinatid, malamang nasagasaan na ko, o kundi man kung san na ko dinala ng cab. Sa madili’t sabi, lasing na lasing ako…
nawalan ng taong minamahal 
Kinabukasan, pumasok akong may tama pa, di pa nakaka get over sa mga ininom ko. Ang sakit na ulo ko!!!! parang binibiyak. Siguro salamat na rin, naging manhid ako, walang sakit na nararamdaman, i felt relieve, siguro dahil nilabas ko na sakit ng pakiramdamdam ko..
Sadyang masukista nga talaga, tinext ko pa rin sya, matapos ang lahat, simpleng “nyt” lang naman, at pinaunlakan nya naman ito. Namimiss ko na ang mga “huhuhu” nya sa text.. hay, nakakamiss naman talaga sya..
Isang kanta ang pwedeng magdescribe sa nararamdaman ko.. “Let The Pain Remain”
“Somehow I know
Quite a part of me isn’t changed
Since you’ve been gone”
“Like a sturdy tree
That’s seen a thousand seasons,
I’ve to shed my leaves in winter
To grow them back in spring
To welcome life again
To welcome you
So goes my life;
Still believe in dreams of having you around
Too bad mem’ries
Feed the mind and not the heart
Where I want you to be
So I ask myself what you have left behind for me
To go on each day to live
As if I have you once again
What else is there that’s real
But all the pain that I feel”
“So let the pain remain forever in my heart
For ev’ry throb it brings
Is one more moment spent with you
I let the pain
Bring on the rain
If that’s the only way
If there’s no other way
To be with you again”
Hindi ko talaga maintindihan. From the past experiences, history repeats itself. “From frequent to NOTHING”. Anong mali, bakit? san ako nagkamali? Paano? Bakit? Paulit ulit. What’s wrong with me, ang hirap maging clueless…
I will still go on, parang kasama ko pa siya, hanggat di pa napapagod ang puso ko magmahal…. hay!!!!!